turkse dromen...
oh ja Turkije, khad onze overlevingsavonturen bijna uit mijn geheugen gewist maar toen bedacht ik net op tijd dat ik het vervolg van onze pechstart nog niet op mijn logje had gedeponeerd.
We gingen dus meteen kamer- en dromenlandwaarts na nog geen 5minuten hotel, gewoon compleet uitgeput.
Het losse pootje onder mijn bed besloot mijn diepe nachtrust te boycotten door steeds mee te kantelen wanneer ik mij omdraaide. De hoteldiscobar deed zijn terroristische aanval op ons ochtendhumeur door om 8uur de hele reutemeteut op volume onverstaanbaar te zetten. De douches spoten enkel koud en daarbovenop bleek dat we het ontbijt gemist hadden. Ons geklaag aan de receptie leverde ons enkel rode wangen op omdat we maar bleven volhouden dat de muziek al om 8 uur gestart was. In België wel ja maar hier niet he want een uurtje later.
Op padvinderswijze hebben we dan maar zelf de meeste mankementjes onder handen genomen. De bedden werden tegen elkaar geschoven zodat ze vaster stonden, horloges werden op turkse tijd gezet en telkens het volume de lucht in schoot deden wij hetzelfde van onze plekjes in de zon om te vragen of de muziek stiller mocht. Op het einde van de week hoefden we enkel nog ons hoofd op te heffen en er werd al aan de volumeregelaar gedraaid. Niet dat we niet van muziek houden hoor maar waar blijft je rust wanneer 3 hotels concureren voor de hardste beat? Kakafonieën zijn niet aan mij besteed, zeker niet op vakantie.
De manager heeft onze eigenste kakafonie doorstaan toen we het koude water en het slechte eten kotsbeu waren. Wonder boven wonder kwam er de volgende dag warm water uit onze kraan en stond er een bordje exotisch fruit op onze tafel. Alleen spijtig dat we toen moesten vertrekken, ik begon net aan het hele turkse gebeuren te wennen. Een ding weet ik zeker: volgend jaar moeten er minstens 5 sterren naast de naam van het hotel staan anders kan ik evengoed gaan kamperen (wat eigenlijk geen slecht idee is, dan weet ik tenminste waar ik me aan kan verwachten).
We gingen dus meteen kamer- en dromenlandwaarts na nog geen 5minuten hotel, gewoon compleet uitgeput.
Het losse pootje onder mijn bed besloot mijn diepe nachtrust te boycotten door steeds mee te kantelen wanneer ik mij omdraaide. De hoteldiscobar deed zijn terroristische aanval op ons ochtendhumeur door om 8uur de hele reutemeteut op volume onverstaanbaar te zetten. De douches spoten enkel koud en daarbovenop bleek dat we het ontbijt gemist hadden. Ons geklaag aan de receptie leverde ons enkel rode wangen op omdat we maar bleven volhouden dat de muziek al om 8 uur gestart was. In België wel ja maar hier niet he want een uurtje later.
Op padvinderswijze hebben we dan maar zelf de meeste mankementjes onder handen genomen. De bedden werden tegen elkaar geschoven zodat ze vaster stonden, horloges werden op turkse tijd gezet en telkens het volume de lucht in schoot deden wij hetzelfde van onze plekjes in de zon om te vragen of de muziek stiller mocht. Op het einde van de week hoefden we enkel nog ons hoofd op te heffen en er werd al aan de volumeregelaar gedraaid. Niet dat we niet van muziek houden hoor maar waar blijft je rust wanneer 3 hotels concureren voor de hardste beat? Kakafonieën zijn niet aan mij besteed, zeker niet op vakantie.
De manager heeft onze eigenste kakafonie doorstaan toen we het koude water en het slechte eten kotsbeu waren. Wonder boven wonder kwam er de volgende dag warm water uit onze kraan en stond er een bordje exotisch fruit op onze tafel. Alleen spijtig dat we toen moesten vertrekken, ik begon net aan het hele turkse gebeuren te wennen. Een ding weet ik zeker: volgend jaar moeten er minstens 5 sterren naast de naam van het hotel staan anders kan ik evengoed gaan kamperen (wat eigenlijk geen slecht idee is, dan weet ik tenminste waar ik me aan kan verwachten).
