tis weer voorbij die mooie zomer...
Zoals zovelen na een very wet and cold summer had ik nog vlug een reisje geboekt naar de zon. Een weekje Turkije all in en voor een schappelijk prijsje. Ik ben niet zo een last minute mens, meestal worden vakanties bij mij maanden op voorhand minutieus uitgestippeld en opent de koffer zeven dagen voor vertrek zijn klepje om alles wat ik nodig kan hebben lekker op te slokken. Deze keer gebeurde alles vlugvlug en zonder na te denken. Ik had de controle volledig uit handen gegeven, was zelf niet meegegaan om de reis te kiezen en te boeken en was pas een uur voor het belsignaal klaar met pakken. Ik had er zin in, platte rust en geen drammende alarmbel in het hoofd die loeiend THESIS THESIS scandeert.
Het weekje zelf was leuk: Zonnetje, leesvoer, zwembadje,winkeltjes, hammam hier en boottochtje daar, vleierijtje van de ene turk, appeltheetje van de andere en gratis discotheekje met dito flesje chivas van de enige zot die rondliep in het hele stadje.
Zag er allemaal goed uit, maar aan het begin van de week was al deze rozegeur en maneschijn eerder een dikke donderwolk. Het begon al op zaterdag in de vroege ochtend. We hadden een nieuwe vlucht gekregen dus in plaats van om 21.00 te vertrekken mochten we al om 7.00 de lucht in. Leuk dachten we, dan winnen we een dagje. Incheck om 5.30, wel vroeg maar reiskriebels maken dit meisje klaarwakker. 5.00: file in zaventem, vlug opgelost door ons te laten lozen aan de aankomstterminal. 6.30: kleine mededeling op het schermpje boven onze slaperige hoofdjes. flight delayed--9.00
Zaventem was gehuld in mist iedereen zat vast. Om 8 werd de 9 een 10. Om 10 bleef die 10 hardnekkig staan en niemand wist hoelang we daar nog zouden zitten. 3kwartier later kregen we een maaltijdcheque en de mededeling dat we om 11.30 zouden vertrekken. Tarara, die vlieger ging mooi niet op, pas om 15.00 was het onze beurt. Een vlucht in een afstandse vlieger die vanbinnen gedecoreerd was met afbeeldingen van moskeeën zette ons 3 uur later af op Antalya airport. Doe daar nog een uurtje bij voor de Turkse tijd en een 90minuten durende busrit en je beseft dat je die dag geen zon meer zal zien. Doodmoe en met lege maag (alles was al toe in ons hotel en we hadden geen fut meer om een restooke te zoeken) gewoon onze kamer opgezocht. Om de volgende dag fit en monter van de zon te kunnen genieten, dachten we...
Het weekje zelf was leuk: Zonnetje, leesvoer, zwembadje,winkeltjes, hammam hier en boottochtje daar, vleierijtje van de ene turk, appeltheetje van de andere en gratis discotheekje met dito flesje chivas van de enige zot die rondliep in het hele stadje.
Zag er allemaal goed uit, maar aan het begin van de week was al deze rozegeur en maneschijn eerder een dikke donderwolk. Het begon al op zaterdag in de vroege ochtend. We hadden een nieuwe vlucht gekregen dus in plaats van om 21.00 te vertrekken mochten we al om 7.00 de lucht in. Leuk dachten we, dan winnen we een dagje. Incheck om 5.30, wel vroeg maar reiskriebels maken dit meisje klaarwakker. 5.00: file in zaventem, vlug opgelost door ons te laten lozen aan de aankomstterminal. 6.30: kleine mededeling op het schermpje boven onze slaperige hoofdjes. flight delayed--9.00
Zaventem was gehuld in mist iedereen zat vast. Om 8 werd de 9 een 10. Om 10 bleef die 10 hardnekkig staan en niemand wist hoelang we daar nog zouden zitten. 3kwartier later kregen we een maaltijdcheque en de mededeling dat we om 11.30 zouden vertrekken. Tarara, die vlieger ging mooi niet op, pas om 15.00 was het onze beurt. Een vlucht in een afstandse vlieger die vanbinnen gedecoreerd was met afbeeldingen van moskeeën zette ons 3 uur later af op Antalya airport. Doe daar nog een uurtje bij voor de Turkse tijd en een 90minuten durende busrit en je beseft dat je die dag geen zon meer zal zien. Doodmoe en met lege maag (alles was al toe in ons hotel en we hadden geen fut meer om een restooke te zoeken) gewoon onze kamer opgezocht. Om de volgende dag fit en monter van de zon te kunnen genieten, dachten we...
