Met mijn plumeauke in de hand...

Amaai, mijn laatste post is van anderhalf jaar geleden. Besloten om het stof van mijn blogactiviteiten te vegen en er nog eens in te vliegen. Hoe precies weet ik nog niet maar dat er veel te vertellen valt is zeker.
Allereerst het grote nieuws: afgestudeerd en wel zet ik sinds een maand mijn babysteps in het bedrijfsleven (bij PWC of all places). Ondanks het ontieglijk vroege uur waarop ik wakker word gejengeld en de files die het traject Dilbeek-Woluwe volledig opslorpen ben ik nog steeds elke ochtend een enthousiast madammeke. Vaarwel studentenleven en onafscheidelijke jeansbroek...hello 9 2 5ers en deux piecekes. Oh hell kzen een hokjes mens geworden. Gelukkig weet ik mij nog steeds zonder opzet te onderscheiden van de grijze middenmoot door mijn signature stommiteiten. De laatste weken gebeurt er wel elke dag iets waardoor ik weer begin te twijfelen aan mijn natuurlijke haarkleur. De gebruikelijke lompigheden zoals vastzitten met mijn hak in het bedrijfsterras, van het trapje aan de inkom vallen of tegen een hoge pief opbotsen, maar ook meer professionele blunders zoals mails afsluiten met smileykes of denken dat er iets kan gescanned worden zonder op de groene knop te drukken. Jaja mijn stommiteiten klantenkaart raakt stilaan weer mooi vol.
En deze blog hopelijk ook...